.

می گه،

جوهر اگر در خلاب افتد همان نفیس است و غبار اگر به فلک رسد همان خسیس !

استعداد بی تربیت دریغ است و تربیت نامستعد، ضایع!

خاکستر نسبی عالی دارد که آتش جوهری علوی است اما چون به ذات خود هنری ندارد با خاک برابر است و ارزش شکر نه از نی است که آن خود خاصیّت وی است!

وای که این آیه ها چقدر پخته و بی تکرار و آهنگین و آموزنده و بر مدار اخلاق و انسانیت اند!

شک نکنید اگر قومی را در پاکستان منطقه ای گرد آوری و بوستان سعدی را کتاب مقدّسشان کنی، نه بعد از 1400 سال که بعد از صد سال، بند از بند پیروانش ببرّی کتابی متقن تر از کتاب آسمانیشان نخواهند شناخت...

(قابل توجه رها کنکورمند)