فکر می کردم دین اینقدر بی آبرو شد تو ماجرای کرونا، که دیگه هیچوقت قد علم نمی کنه.
با رئیسم الان تماس داشتم. یک چت مختصر.
از اون دو آتیشه هاست.
برام یک کلیپ فرستاد. یک کسی، یک شبهه ای را می خونه و پاسخ می ده.
شبهه اینه که دین در مقابل یک ویروس به زانو در اومد.
طرف می گه نه! علم به زانو در اومد! علم است که نمی دونه چکارش کنه! یکبار می گه این خوبه براش یکبار می گه بده. سردر گم است!
طرف می گه دین می گفت، و هنوز می گه، همه چیز مخلوق خداست!
شبهه می گه نماز را تعطیل کردند،
ایشون می گه نه! کی گفته! نماز برپاست!
شبهه می گه خانه خدا را بستند،
ایشون می گه خب عقل می گه ببند وقتی خطر هست! این که رفتار معقولی از دین بوده!
خلاصه که دیدم وقتی یک آدم بزرگ که از قضا بر تصمیم های مملکتی هم یک اثراتی داشته و داره، اینجور دو دستی چسبیده به خرافاتش،
دین، حالا، حالا، حالا، حالاها، از ما سواری خواهد گرفت!
بیخود دلخوشیم به کرونا. همون بهتر بگیریم و بمیریم و دنیا را بذاریم برای این کثافت ها!
عزّت زیاد!
