.

من اگه وب می نویسم، حتی از سالهای قبل، نه بخاطر نشر چیزی یا اثر گذاری بر کسی است.

من تنهام. 

به جهت حفظ سلامت روانم، باید آنچه را در درونم هست بروز بدم. چون راههای متداول بروز مثل حرف زدن یا سکس کردن برای من در دسترس نیست، بعنوان کم آزار ترین راه برای بقیه جامعه، نوشتن را انتخاب کرده ام. 

پست ها را هم می بینید که عنوان براشون نمی ذارم که تو بروز شده های بلاگفا نیاد و کسی جذب اینجا نشه. هر از گاهی هم اگه کسی میاد و به هر دلیلی ارادتی نشون می ده، نمونه اش عاطی خانوم همین ماه قبل،  جوری از عمد اذیتش می کنم که بره و پشت سرشو هم نگاه نکنه. با تمام این اوصاف، یک خواننده مریض هست که نظرش راجع به من و به وبلاگم اینه که عینا می ذارم ذیل این پست اما، این آدم خودآزار، حاضر نیست انگشت بی صاحبشو کنترل کنه و رو پیچ وبلاگ من کلیک نکنه.

ما میگیم کونی شده! یعنی لذت می بره از انجام یک فعل بد، که اینجا خوندن وبلاگ من باشه!

و خدا کونی ها را شفا، نمی ده! مرگ مگه بهت اثر کنه دوست!

فرموده اند:

" آدم عقش می گیره نوشته های یه هرزه ای مثل تو رو میخونه
ببین هرزه ها حتی خوندن طرز زندگیشون هم حال آدم و بد میکنه چه دیگه تحمل این سبک زندگی
اینقدر این افکار مریضتو نشر نده نوشته هاتم نقاب نیست خود خود پستت هستی دقیقا
هرزه کسی علاقه ای به دونستن نحوه یادگیری زبان تو‌آشغال و نداره "

به کوری چشم تو تا زمانی که دلم بخواد، به سبکی که دلم می خواد، هرجور که صلاح بدونم می نویسم، و هر زمان اراده کنم غیب می شم! شما واق واقتو بکن عزیزم.