رناتو، گوشواره اش را گم کرده است.
اینجا همه یا تتو دارند یا گوشواره! منتهی به لاله گوش کمتر چیزی آویزون می کنند. معمولا اون بالاترش را سوراخ می کنند اونم نه هر دو تا گوش! فقط یک سمت.
بهرحال، دیدم گیره کاغذ کرده تو گوشش! قبل اینکه بپرسم می گه گوشواره ام گم شده اینها را کرده ام سوراخم بسته نشه! یکی دیگه سفارش داده ام که هفته دیگه می رسه.
حالا عین مرغ کرچ همیشه هم تو خونه است ها. بهش می گم لابد لای ملحفه هاست. می گه یکم گشتم و نبود، دوست ندارم کل روز را دنبالش بگردم اینه که یکی دیگه سفارش دادم!
می پرسم قیمتش چنده؟
می گه از دو یورو تاااااااا 250 یورو معمولا!
می پرسم انگیزه ات چیه از داشتنش؟
می گه هیچی! هجده سالم بود می خواستم کسی بهم چیزی نگه. بی اینکه به کسی بگم انجام دادم و رفتم خونه. مادرم که دید یکم نگاه کرد، بعد گفت خب! و دیگه هیچوقت هیچی راجع بهش نگفت!
اینه که می گم این بچه ها وقتی هیچ شخصیت و هنری ندارند، برای اینکه وانمود کنند به داشتن یک هویّت، می رن شلوار پاره پا می کنند که یعنی ما کار کرده ایم! یا موهاشونو گندمی می کنند که یعنی مسوولیت داشته ایم حرص خورده ایم مو سفید کرده ایم!
هعی! فقط من اگه می دونستم این چه خدایی هست و کجاست، ازش چندتا سوال می کردم که از خجالت بمیره!
