.

تو دکور کنار خونه، یک بسته قشنگی پیدا کردم، تصور کنید یک شمع و جاشمعی اندازه یک لیوان که داخل یک تور صورتی گذاشته شده و در تور با سیم هایی که به سه تا گل چینی وصل هستند بسته شده و یک گردن بند شکلات هم به تمامش آویزون است. حتما دیده اید تو مراسم عقد و عروسی یحتمل.

پرسیدم این چیه؟

می گه اینو فلانی برای عروسی اش بهم داد. همون دوست عراقیمون که باهاشون ناهار رفتیم بیرون و بچه اش کم کم راه می رفت. می گم چرا نخوردی پس؟ اقلا مال سه سال پیشه! میگه نه سر وقت ندادند بهم.

شرح ماجرا اینه که می گه گویا در عراق متمدن، بعد از مراسم عقد یا عروسی، مادر عروس یا داماد برای فک و فامیلی که به عروسی دعوت نشده اند یک هدیه با این فرم می بره و بهشون اطلاع می ده که مثلا پسر یا دخترم ازدواج کرد. جالب است. وقتی می گفت یادم اومد که پسر خاله محترم من یکسال قبل عروسی گرفت و به گواه مهمونها و آمار خودش، هشتصد نفر را توی تالار شام داد!

تصور کن! 

هشششششششتصد نفر! سگ صاحبشو نمی شناسه دیگه! بعد این پسر کله خر، یحتمل هنوز که هیچ، تا سالها باید بدهی تالار را صاف کنه...

و من نمی فهمم چرا اینهمه تفاوت است...

(هلن، بیا بگو از حسودی است که هم زن گرفته هم اینهمه مهمون را شام داده.)