.

فرموده اند که:

رک بودن و گفتن حقیقت، زمانی صفت مثبتی محسوب میشه که از شما چیزی رو پرسیده باشن و شما فارغ از هر ملاحظه کاری ، نظر واقعی تون رو بگید.
گاهی آدم ها شروع به قضاوت هم میکنن بدون اینکه ازشون خواسته شده باشه. این نوع قضاوت و نظر دادن رو نباید با رک بودن اشتباه گرفت، شاید حرف اون آدم حقیقت باشه اما تا وقتی از کسی خواسته نشده، گفتن همون حقیقت هم میتونه آزار دهنده باشه.
( مثلا ینفر لباس زشتی پوشیده، تا وقتی نظر منو نپرسیده نمیتونم بهش بگم لباست قشنگ نیست چون میتونه آزار بده شنونده رو. اما وقتی نظر منو بخواد ،اینجا میتونم رک باشم و بگم لباس مناسبی نیست)

من اگه قضاوتی می کنم در واقع فکر خودمه. شما کی دیدی من برم به کسی بگم تو فلانی؟ نظرم راجع به فلان بودنش را اینجا می گم، که از قضا نرم به خودش بگم! همه اسم و مشخصاتش هم که سانسور می شه و لذا تعدی ای بهش نشده و من اون صفت را صرفا نقد می کنم یا نظر شخصی ام را می گم