.

از جذذذذذذاب ترین ویدئوها و کلیپ هایی که دیده ام، صحنه های فرار نیروهای سرکوب از جلوی سیل جمعیت است. زمانی که به هم می چسبند که قوی باشند. حین فرار وسایلشون می افته و کلا می فهمند که حریف نیستند. اون وقتی که می رن و از دور، به سلاحشون تکیه می کنند. اون وقت که از ترس، شلیک مستقیم می کنند. فرق نمی کنه کدوم کشور باشه، کجا باشه، سر چی باشه. بحث اینه که حرف اول، حرف مردم است! بحث اینه که جای آمر و مامور باید درست باشه. کسی که لباس (نظامی انتظامی پلیس آتشنشانی و سایر یونیفرمها) را تن می کنه، بااااااااااااید بدونه که خدمه است! آمر نیست! مامور است و ولی نعمتش اول از همه، مردم اند. در این بین آخوندها فرق دارند. اونها لباسشون چیزی دیگه را می گه و طبعا این حرکاتی که ازشون سر می زنه هم ازشون انتظار می ره ولی واقعا از ارتش، از نیروی انتظامی حتی از پلیس راهنمایی انتظار می ره یادش باشه که مردم، ولی نعمتش هستند. اگه هم به کسی امر و نهی می کنه برای حفظ امنیت باقی "مردم" هست. اصالت با مردم هست! تکرار کنید! مررررررررررردم!