.

احتمالا یوتیوب فیلتر باشه برای شما یا سرعتش کم باشه. اینجا ولی به راحتی و سریع باز می شه.

چیزی که هست اینه که این دو روزه به وفور صحنه های ایران و افغانستان را اشتباه می کنم!

تو افغانستان بخاطر اون خیانت کشورهای اطراف از چین تا عربستان، و ما هم بینشان، وضع جوری است که مردم به تایر هواپیما آویزون می شن که بتونند از کابل خارج بشن حتی!

به جرخ هواپیما!!

اون قابل درک است. اون یک موجود فهیم است که هیچ راهی نداره. داره تلاش می کنه زندگی اش را نجات بده. راهی نداره و برای نجات جونش به این ریسک حتی دست می زنه.

می دونید، راهی نداره.

تو ایران اما،

یک بیشعورهایی، درست برعکس اون افغانی بیگناه که تشخیص می ده جونش در خطر است و تنها راه براش همون هست،

با خانواده،

پا شده رفته سفر!

مسیر نمی دونم شاندیز و طرقبه را نشون می ده، ترافییییییییییک، پیاده نمی شه توش حرکت بشه!

شهرهای شمالی را نشون می ده، فیلم گرفته، مرد گنده با زن بی شخصیت تر از خودش و بچه هایی که گوساله دنیا اومده اند تا گاو از دنیا برن، تو پارک، تو پیاد رو، فرش انداخته دراز به دراز خوابیده!

شعور این هم این حد می رسه! اینم همینقدر می فهمه که جون چیه، کرونا کیه، خطر کدومه...

به افغانی باید سجده کرد وقتی فهم اون اونه و فهم ماها این!

و اگه توانی هست، باید به چرخ طیّاره آویخت و گریخت از این جهالت محض! از احمق! از همزیستی با یکسری احمق که قطعا بیدار که بشه توشبکه های اجتماعی چس ناله هاشو پست می کنه یا به  مسوولین انتقاد می کنه! تو خودت اصل خریّتی عزیزم! بخواب که خواب به خواب بری انشاالله که تعریف مسافرت و لذّت و تمدید اعصاب را هم ترور کرده اید...